این ترجمه مقاله را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

عنوان اصلی مقاله: یک مدل تخصیص منابع مستأجر محور برای مقیاس‌گذاری برنامه‌های کابردی نرم‌افزار به عنوان سرویس (SaaS) بر روی زیرساخت‌های رایانش ابری

چکیده
رایانش ابری یک دسترسی بر حسب تقاضا به منابع رایانشی فراهم می‌کند که همراه با مدل‌های تجاری پرداخت بر حسب استفاده، ارائه دهندگان برنامه‌ی کاربردی را قادر به مقیاس‌گذاری یکپارچه سرویس‌های خود می‌کنند. زیرساخت‌های رایانش ابری اجازه‌ی ساخت تعداد متغیری از نمونه‌های ماشین مجازی را بسته به تقاضاهای برنامه‌ی کاربردی می‌دهد. یک قابلیت جذاب برای ارائه دهندگان نرم‌افزار به عنوان سرویس (SaaS) داشتن توان بالقوه‌ی بالا یا پایین کردن مقیاس منابع برنامه کاربردی برای مصرف و پرداخت تنها برای آن منابعی که واقعاً در برخی لحظات از زمان مورد نیاز هستند می‌باشد؛ که اگر به درستی انجام شود، کم هزینه‌تر از اجرا بر روی سخت‌افزار عادی از طریق میزبانی سنتی خواهد بود. با این حال، حتی زمانی که برنامه‌های کاربردی بزرگ مقیاس بر روی زیرساخت‌های با عملکرد بالای ابرهای پرداخت بر حسب استفاده‌ مستقر می‌شوند، مقیاس‌پذیری مقرون به صرفه به دست نمی‌آید زیرا فرآیندها و منابع (حافظه و CPU) بیکار با اینکه استفاده نمی‌شوند اما برای ارائه دهندگان برنامه‌ی کاربردی هزینه دارند. تأمین بیش از حد یا کمتر از حد نیاز منابع ابر همچنان جزء مسائل حل نشده هستند. حتی اگر بارهای اوج بتوانند با موفقیت پیش‌بینی گردند، بدون یک مدل کارآمد با قابلیت ارتجاعی، منابع پرهزینه در طول زمان‌های غیر اوج به هدر می‌روند (عدم استفاده‌ی بهینه از منابع ) یا درآمدهای حاصل از مشتریان بالقوه بعد از تجربه‌ی سرویس ضعیف از بین می‌روند (اشباع ). این تحقیق تلاش می‌کند تا اندازه‌گیری‌های رسمی برای تأمین بیش از حد یا کمتر از حد منابع مجازی در زیرساخت‌های ابر، به ویژه برای استقرارهای پلتفرم‌های SaaS، را معین نموده، و یک مدل تخصیص منابع برای استقرار برنامه‌های کاربردی SaaS بر روی پلتفرم‌های رایانش ابری با در نظر گرفتن چند مستأجری آنها پیشنهاد کند، و از این طریق یک محیط مقیاس‌پذیر مقرون به صرفه ایجاد نماید.
۱٫    مقدمه
رایانش ابری هم به برنامه‌های کاربردی تحویل شده به عنوان سرویس بر روی اینترنت و هم به سخت‌افزار و نرم‌‍‌افزار سیستم‌ها در مراکز داده‌ای که آن سرویس‌ها را عموماً بر مبنای قیمت‌گذاری پرداخت بر حسب استفاده ارائه می‌دهند اشاره می‌کند [۱]. اصطلاح قابلیت ارتجاع همراه با تعریف رایانش ابری می‌آید که توانایی ایجاد تعداد متغیری نمونه‌ی ماشین مجازی بسته به تقاضاهای برنامه‌ی کاربردی می‌باشد [۱, ۲]. خود برنامه‌های کابردی ابر مدت زمان طولانی است که به عنوان نرم‌افزار به عنوان سرویس (SaaS) شناخته می‌شوند. SaaS یک پارادایم تحویل نرم‌افزار است که در آن نرم‌افزار در خارج از محل خود میزبانی شده، به وسیله‌ی سرویس دهندگان توسعه داده شده و از طریق اینترنت تحویل داده شده و حالت پرداخت آن از یک مدل اشتراک  پیروی می‌کند [۳]. برای ارائه دهندگان SaaS، داشتن قدرت بالا بردن یا پایین آوردن مقیاس یک برنامه‌ی کاربردی جهت مصرف و پرداخت فقط برای منابعی که در آن مورد نیاز هستند یک قابلیت جذاب بوده و اگر به درستی انجام شود کم هزینه‌تر از اجرا بر روی سخت‌افزار عادی از میزبانی سنتی می‌باشد [۱]. ….

شاید این مقاله هم به دردتان بخورد  مدل تخصیص منابع مستأجر محور مقرون به صرفه سیستم SaaS

A tenant-based resource allocation model for scaling Software-as-a-Service applications over cloud computing infrastructures

Abstract

Cloud computing provides on-demand access to computational resources which together with pay-peruse business models, enable application providers seamlessly scaling their services. Cloud computing infrastructures allow creating a variable number of virtual machine instances depending on the application demands. An attractive capability for Software-as-a-Service (SaaS) providers is having the potential to scale up or down application resources to only consume and pay for the resources that are really required at some point in time; if done correctly, it will be less expensive than running on regular hardware by traditional hosting. However, even when large-scale applications are deployed over pay per use cloud high-performance infrastructures, cost-effective scalability is not achieved because idle processes and resources (CPU, memory) are unused but charged to application providers. Over and under provisioning of cloud resources are still unsolved issues. Even if peak loads can be successfully predicted, without an effective elasticity model, costly resources are wasted during nonpeak times (underutilization) or revenues from potential customers are lost after experiencing poor service (saturation). This work attempts to establish formal measurements for under and over provisioning of virtualized resources in cloud infrastructures, specifically for SaaS platform deployments and proposes a resource allocation model to deploy SaaS applications over cloud computing platforms by taking into account their multitenancy, thus creating a cost-effective scalable environment.

این ترجمه مقاله را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

درباره احسان رضایی

سفارش ترجمه آنلاین خدمات ترجمه مقاله isi به صورت فوری کاهش هزینه و زمان در سفارش ترجمه آنلاین

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *